İran İslam Devrimi'nin 47. yıl dönümünde, kurucu lider Ayetullah Humeyni'nin ailesi siyasi kararların merkezinde yer almasa da "sembolik bir sermaye" olarak ağırlığını koruyor. Aile üyeleri, devrimin anlamı ve geleceği üzerine yapılan tartışmalarda hala en önemli meşruiyet kaynağı olarak görülüyor.
Hasan Humeyni ve mirasın korunması
Ailenin en önde gelen yüzü olan torun Hasan Humeyni, kendisini devrim mirasının koruyucusu olarak konumlandırıyor. Cemaran Hüseyniyesi ve Humeyni Türbesi'ni siyasi mesajlar için bir kürsü olarak kullanan Hasan, genellikle reformist ve ılımlı kanada yakın bir dil benimsiyor. Toplumsal kutuplaşmaya karşı "halkın sesini duyma" çağrıları yapsa da 2016 yılında Uzmanlar Meclisi adaylığının reddedilmesi, isminin kurumsal güç için her zaman yeterli olmadığını gösterdi.
Yeni nesil ve dijital mecra: Ahmed Humeyni
Hasan Humeyni'nin oğlu Ahmed, ailenin üçüncü neslini temsil ediyor. Ahmed, babasından farklı olarak dijital mecralarda ve sanat festivallerinde daha aktif bir profil çiziyor. Reformist lider Muhammed Hatemi'nin yanı sıra 2025 yılında serbest bırakılan Mehdi Kerrubi gibi isimlere verdiği destekle biliniyor. Genç nesil arasında devrim ideolojisini daha sivil bir dille güncellemeyi amaçlıyor.
Muhafazakar kanat ve "Sert" devrim: Ali Humeyni
Ailenin bir diğer torunu Ali Humeyni, ağabeyi Hasan'ın aksine muhafazakar kurumların diline daha yakın bir duruş sergiliyor. 2016 yılında 1980'lerdeki siyasi infazları "rejimin bekası için gerekli" olarak nitelemesi, ailenin devrim anlatısında tek bir blok olmadığını kanıtladı. Ali, devrimin "sert" ve tavizsiz yüzünü savunan çevreler için bir meşruiyet figürü olarak öne çıkıyor.
Siyasi bir sığınak olarak Humeyni ismi
Reformistler, muhafazakarların kendilerini "devrim karşıtı" olarak suçlamasına karşı Humeyni ismini bir kalkan olarak kullanıyor. Cemaran Hüseyniyesi, Hatemi ve Rafsancani ailesi gibi reformist isimlerin oy kullanmak için tercih ettiği sembolik bir kale olma özelliğini koruyor. Muhafazakarlar ise ailenin bir siyasi partiye dönüşmesinden endişe ederek, onları sadece devrimin "müzeleşmiş bir anısı" olarak tutmayı tercih ediyor.
